هيچ صدايي نيست
              نفسي نيست
کوچه از ظلمت شب
              در پي رهگذريست
ناله ي جير جيرک
               تک اواز شب است
که تمام شب را
            به تمناي فلک ميشيند
                                     تا براي يکبار
                                              سحر از را نرسد
همچو چشمان من
                        که تمام عمر
                                    در تمناي نگاه تو تر است
همه ي مردم شهر تا سحر مي خوابند
                                 و من و جير جيرک تا سحر بيداريم
کوچه هم رهگذر خود را پيدا کرده
                                   هر سه تا صبح به هم ميبالیم

که تمام شب را 
               به تمناي نگاه دوست
                                    روشن کرديم

هیچ کس نیست
تنها دوست ما تنهاييست

                                                        5/3/87                                                         

                                                                            ۸/۲/۸۷

                                       *  *  *
اندر می و میخانه کسی یاور ما نیست

                                            اندر دل دیوانه کسی عاشق ما نیست

جانم ز تن افتاده نگویید که صاقی

                                          باز ا‌ .که در دستانش جام سرابیست

                                                                                        ۸/۱۱/۸۶

                                    *  *  *

از رود به ما قطره ی ابی دادند

                                   از یار به ما بی سر و پایی دادند

این چند صباح گذر عمر گذر کرد

                                 از دست نه قران. بلکه جام شرابی دادند

                                                                    ۹/۲/۸۷

                                                                                                     " ديوانه "
                                                                                         25/12/86_سرخس(مشهد)

هرچه بود

         اکنون نیست

...

گوش کن
       بوي شکفتن گلها را مي بيني...!
به خورشيد خيره شو
              عظمت را مي بيني
                          در وجود خودت
پنجره ها را نگاه کن
                هيچ چشم منتظري نمي بيني
دستانم سرد
             کاش مرا مي ديد
                            قلبم پر از درد
                                     کاش احساسم را مي فهميد
                                                        که بي او چه قدر هيچم...
ناگهان صدايي در گوشم زمزمه مي کند:
                       
                                «  زندگي رسم خوشاينديست  »

                                                                         ديوانه_18/11/86

می بارید
        مثل باران
                  مثل برف می بارید
زندگی ساده است
            نباید سخت کرد
دوستی واژه است
            نباید باور کرد
می توان خاطره ها را لب جوی
                          شست و بر قاب زمان جاری کرد
اگر به خورشید نمی توان نگاه کرد
                          به ستاره می توان نگریست
هر گلی رنگی دارد
                خواری دارد
هر دو را باید دید
               مثل عشق
                   وصالی و فراقی دارد
هنوز می بارید
            مثل باران
                  مثل برف
هیس...
         چه سکوتی...
                                                  دیوانه-2/11/86

دلم ميخواهد داد بزنم:
                           اي مردم...
پنجره هاي دل را باز کنيد،
                 عشق در کوچه بي جل مانده است
پرده ها را برداريد،
                يار در حسرت رخ شما مانده است
ديوار ها را بکنيد،
                دوستي در طلب نوازش مانده است
دست ها را بدهيد،
                   در پس مرزها دشمن مانده است
گدا را نان دهيد،
                      اب در باغ برايش مانده است
نور را به خورشيد دهيد،
                     گرچه شب تاريک مانده است
قلب ها را برباييد،
                      بهشت هنوز خالي مانده است
چتر ها را ببنديد،
                     هنوز اندکي باران مانده است

دلم ميخواهد داد بزنم:
                   امّا نفس ندارم...
                                                          ديوانه-۱۷/۱۰/۸۶

درد،حرف نیست
درد،نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

                                           اردیبهشت 67
                                       زنده یاد قیصر امین پور

روز وصل دوستداران یاد باد
                              یاد باد ان روزگاران یاد باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت
                              بانگ نوش شادخواران یاد باد

گرچه یاران فارغند از یاد من
                               از من ایشان را هزاران یاد باد

مبتلا گشتم در این بند و بلا
                               کوشش ان حق گزاران یاد باد

گرچه صد روست در چشمم مدام
                              زنده رود و باغ کاران یاد باد
         

           راز حافظ بعد از این ناگفته ماند
             ای دریغ ان رازداران یاد باد

ان زمان که قلب را بشناختم

                                   تکه ای بی جان میپنداشتم

واقعا ضرب دلم بحر چه بود

                                  تنها کارش جان بخشیدن بود؟

ناگهان این کوبه ها تندتر شد

                                 دل را ناز کسی باور شد

دل من میخواست از جا بپرد

                                برود قلب کسی را بدرد

کس ندانست که دل او را میخواند

                                با خرامان دل ما را ویراند

دل من از کوبه ها نومید شد

                                در نگاهی بیکس و بیدین شد

وز بدان روز به بعد بی تردید

                                هرکه میدید بدو می خندید

                                                                           دیوانه-۲/۸/۸۶

گرچه از درد رهاییم ولی در کنج اتاق
                             غم هم پیشه ی ما شد،به گناه افتادیم

دلبری رسم خوشایندیست در محفل ما
                                 رخ پرده فکندی و به دام افتادیم

ما که از روز ازل در پی یاری بودیم
                             عاقبت بیکس و بیجان به قفس افتادیم

فدا کردن جان در ره عشق کاریست عبث
                      دیر است زمانی که ز این راه به فکر افتادیم

شمعی که ز دستانت روشن شده بود
                             بی پرده همی رفت و به شب افتادیم

ما را سر سوزن مهری کافی بود
                                سخاوت ننمودی و ز جان افتادیم

                                                                    نوشته شده در تنهایی ها
                                                                                 ۱/۸/۸۶

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river

Forever and ever

                                                        ۸۶/۷/۲۴ـنوشته شده در تنهایی ها

شمعی لرزید

اشکی چکید

تاریکی ترسید

اخمی خندید

چشم چرید

دست لرزید

گاو فهمید

مرگ بوسید

گل تکید

نفرت بارید

عشق پوکید

خداوند خندید

امتحان بود

گرفتند تجدید

...

                                     ۳۱/۶/۸۶-نوشته شده در تنهایی ها

گل در بر و می در کف ومعشوق به کام است
                            سلطان جهانم به چنین روز غلام است

گو شمع نیارید در این جمع که امشب
                           در مجلس ما ماه رخ دوست تمام است

در مذهب ما باده حلال است ولیکن
                           بی روی تو ای سرو گل اندام حرام است

در مجلس ما عطر میامیز که جان را
                          هر لحظه ز گیسوی تو خوشبوی مشام است

گوشم همه بر قول نی و زخمه ی چنگ است
                          چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است

از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر
                         زان رو که مرا در لب شیرین تو کام است

تا گنج غمت در دل ویرانه مقیم است
                         همواره مرا کنج خرابات مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است
                         وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است

میخواره و سر گشته و رندیم نظر باز
                         وان کس که چو ما نیست در این شهر کدام است

با محتسبم عیب مگویید که او نیز
                         پیوسته چو ما در طلب عیش مدام است

                حافظ منشین بی می و معشوق زمانی
                  کایام گل و یاسمن و عید صیام است

                                                                               (سفارشی)

You, do you remember me
Like, I remember you
Do you spend your life, going back in your mind to that time
Cause I, I walk the streets alone
I hate being on my own, and everyone can see that
I really fell, and I'm going through hell
Thinking about you with somebody else

Somebody wants you
Somebody needs you
Somebody dreams about you every single night
Somebody cant breathe, without you its lonely
Somebody hopes that one day you will see, that somebody's me
That somebody's me. yeaa

How, how did we go wrong
It was so good, and now its gone
And i pray at night, that our path's soon will cross
What we had, isn't lost
Cause you are always right here in my thoughts
Somebody wants you

Somebody needs you
Somebody dreams about you every single night
Somebody cant breathe, without you its lonely
Somebody hopes that one day you will see, that somebody's me
That somebody's me. Oh yeah

You will always be in my life, even if im not in your life
Cause you're in my memory

You, when you remember me
And before you set me free, oh listen please

Somebody wants you
Somebody needs you
Somebody dreams about you every single night
Somebody cant breathe, without you its lonely
Somebody hopes that one day you will see, that somebody's me
That somebody's me
Somebody's me
Somebody's me
Oh yeah

در این پست قصد دارم به برخی از انتقادات(نظرات) شما دوستان پاسخ دهم

۱.بعضی از دوستان خوش سلیقه امدند و گفتند:وب قشنگی داری.به ما هم سر بزن

پاسخ:تا جایی که تونستم سر زدم

۲.جمعی از منتقدین در طی گردهمایی که تشکیل دادند اظهار داشتند چرا از زبون خودت چیزی نمینویسی؟؟؟

پاسخ:در حال حاظر یک پست رو با قلم خودم نوشتم که سر و صدای برخی دیگر از منتقدان را در اورد که انها نیز اظهار دارند:

۳.اخرش(بعد از ولی)چیه؟

پاسخ:اگر اخرش رو بگم که دیگه حال نمیده.اصلش به اینه که تو خماریش بمونین...

در توضیح برای پاسخ قسمت ۳ باید بگویم که:ما یه معلم نقاشی داشتیم به اسم ص.همیشه میگفت:تو کاهایی که از خود باقی میزارین سعی کنین یک ابهامی ایجاد کنین که مخاطب رو به سمت خود بکشید و حواسشو جمع کنید.من هم سعی میکنم از این روش استفاده کنم

توضیح:سبک اون شعری که در پایین به تحریر در اوردم کاملا ابدایی میباشد و هر گونه کپی برداری پیگرد قانونی دارد .

در ضمن اساتیدی که نیومده از وبلاگ میرین(حق دارین!!!)سعی کنین یک ابراز وجودی بکنین

                                                                                                                   با تشکر

                                                                                                                    پرهام

او را دیدم

                   مرا ندید

دوستش داشتم

                   مرا دید

عاشقش شدم

                    نفهمید

نشد بگم

                    پرید

.

.

.

تنها تر شدم

                 او نبود

.

فراموشش کردم

                 برگشت

.

.

ندیدمش

                 مرا دید

دیدمش

                دوستدارم شد

عاشقم شد

                ولی...

                                                                            ۸۶/۵/۲۶-نوشته شده در تنهایی ها

من هیچ ندانم که مرا انکه سرشت         از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت

جامی و بتی وبر بطی بر لب کشت        این هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت

این یکدوسه روز نوبت عمر گذشت         چون اب بجویبار و چون باد به دشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت              روزی که نیامدست و روزی که گذشت

در پرده ی اسرار کسی را ره نیست        زین تعبیه جان هیچکس اگه نیست

جز در دل خاک هیچ منزلگه نیست       می خور که چنین فسانه ها کوته نیست 

دریاب که از روح جدا خواهی رفت           در پرده ی اسرار فنا خواهی رفت

می نوش ندانی ز کجا امده ای             خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت

گویند کسان بهشت با حور خوش است     من میگویم که اب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از ان نسیه بدار       کاو از دهل شنیدن از دور خوش است

ا رند یکی و دیگری بر بایند                      بر هیچکسی راز همی نگشایند

ما را ز قضا جز این قدر ننمایند                 پیمانه ی عمر ماست می پیمایند

این کوزه چو من عاشق رازی بوده است        در بند سر زلف نگاری بوده است

این دسته که بر گردن او می بینی           دستی است که بر گردن یاری بوده است

                                                                  عمر بن ابراهیم

                                                                  خیام نیشابوری

من که با این اهنگ خیلی تکون خوردم...

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید,عکس تنهایی خود را در اب,

اب در حوض نبود.

ماهیان میگفتند:

هیچ تقصیر درختان نیست.

ظهر دم کرده ی تابستان بود,

پسر روشن اب,لب پاشویه نشست

و عقاب خورشید,امد او را به هوا برد که برد.

به درک راه نبردیم به اکسیژن اب.

برق از پولک ما رفت که رفت.

ولی ان نور درشت,

عکس ان میخک قرمز در اب

که اگر باد می امد دل او,پشت چین های تغافل میزد,

چشم ما بود.

روزنی بود به اقرار بهشت.

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی,همت کن

و بگو ماهی ها,حوضشان بی اب است.

باد می رفت به سر وقت چنار.

من به سر وقت خدا میرفتم.

...

                                                                                                "سهراب سپهری"  

کودکی دیدم ماه را بو میکرد.

قفسی بی در دیدم که در ان روشنی پرپر میزد.

نردبانی که از ان عشق میرفت به بام ملکوت.

من زنی را دیدم نور در هاون می کوبید

ظهر در سفره انان نان بود"سبزی بود"دوری شبنم بود"کاسه داغ محبت بود.

من گدایی دیدم در به در می رفت اوازه چکاوک می خواست.

و سپوری که به یک پوسته خربزه می برد نماز.

بره ای را دیدم بادبادک می خورد.

من الاغی دیدم ینجه را می فهمید.

در چراگاه نصیحت گاوی دیدم سیر.

          شاعری دیدم هنگام خطاب به گل سوسن می گفت:"شما"

                                                                                                    سهراب سپهری

زیر باران باید رفت.

فکر را"خاطره را"زیر باران باید برد.

باهمه مردم شهر"زیر باران باید رفت.

دوست را زیر باران باید دید.

عشق را زیر باران باید جست.

زیر باران باید با زن خوابید.

زیر باران باید بازی کرد.

زیر باران باید چیز نوشت"حرف زد"نیلوفر کاشت.

زندگی تر شدن پی در پی"

زندگی اب تنی کردن در حوزچه اکنون است.

رخت ها را بکنیم:

اب در یک قدمی است.

هنوز مطلب خاصی ندارم براتون بزارم

ولی به زودی اماده میشه

منتظر باشید...